بازگشت با ایران

حتی این پرسش جدی مطرح بود که آیا چنین مضامینی می‌توانند در قالب پاپ، مخاطب گسترده پیدا کنند یا نه؛ اما واقعیت این بود که او مسیرش را انتخاب کرده بود؛ نه به عنوان تجربه‌ای کوتاه، بلکه به عنوان خط اصلی کارش. زمانی با آغاز دهه ۹۰ خیلی پررنگ و پر طمطراق به صحنه موسیقی ملی و مضامین ارزشی و انقلابی آمد، تا حدود سال های ۹۸ که به یکباره و در پی بروز برخی حواشی، از عرصه موسیقی فاصله گرفت. این فاصله حدود ۶ سال تا امروز به طول انجامید تا این که این روزها، او با آلبوم «تو بگو ایران» و البته به مناسبت ماه مبارک رمضان با قطعه «ربنا»، دوباره به جهان موسیقی ایران بازگشته است. این بازگشت بهانه ای شد تا ما فراز و فرود فعالیت هنری این خواننده را مرور کنیم. 
​​​​​​​
دغدغه مند نسبت به موضوعات روز
حامد زمانی متولد ۱۳۶۷ میمه اصفهان است. هنرمندی که خوانندگی جدی را حدود سال های ۹۱ با قطعاتی مثل «زینت آسمون» بی‌سروصدا شروع کرد تا این که کم کم صدا و ترانه های حماسی اش برای وطن شنیده شد. در  ادامه قطعه‌هایی از جمله «تحریم»، «آرمیتا» و چند اثر دیگر،  او را به چهره‌ای شناخته شده تر تبدیل کرد. ویژگی کارش این بود که اغلب به موضوعات روز واکنش نشان می‌داد؛ سوژه‌هایی که جامعه درباره‌شان حرف می‌زد و حساسیت داشت.

همین انتخاب‌ها باعث شد آثارش فقط در حد یک آهنگ معمولی و تاریخ مصرف دار باقی نماند. این آثار همیشه موافقان و منتقدانی داشته است؛ اما در هر صورت و به ویژه در رسانه ملی، محافل و رویدادهای ملی و آیینی شنیده می‌شدند. در دورانی که رقابت در موسیقی پاپ شدید بود، همین میزان دیده‌شدن اتفاق کوچکی نبود.

سبک این خواننده در همین سال‌ها تثبیت شد. موسیقی‌اش بیشتر در محدوده پاپ ارکسترال قرار گرفت؛ تنظیم‌هایی پرحجم‌تر، استفاده از سازهای ارکسترال و ملودی‌هایی که اوج و فرود مشخص داشتند. ضرباهنگ‌ها معمولاً کوبنده‌تر از پاپ عاشقانه رایج بود و خط ملودی طوری طراحی می‌شد که همان اندازه روی کلمات تأکید داشت که روی موسیقی. حامد شعرهایی انتخاب می‌کرد که به صورت مستقیم و خودمانی حرفش را می زد و البته این ترانه‌ها روایت‌محور بودند و در اجرا هم بیشتر بر انتقال حس و مفهوم تکیه داشت تا پیچیدگی‌های تکنیکی. برای نمونه او برای قطعه «ایران سربلند» این شعر را انتخاب کرده بود:

نتونست به زانو درآره تو رو / غم و سختی و بار دلتنگیات
دلت قرصه وقتی معطر شده / خیابونا از اسم همسنگرات
تو روزای ترکش تو روزای جنگ / از این خاک و از مردمش دل نکند
به فکر یه ایران سرسبز بود/ یه ایران چون سروها سربلند
بذار دستاتو توی دستای من/  اگه همصدایی اگه همدلی
چه روزای خوبی قراره بیاد / چه فردایی می شه بگو یاعلی

سال‌های پررنگ، حاشیه‌ها و سکوت
در اوج فعالیتش که به سال‌های ۹۳ تا ۹۸ بر می‌گردد نامش فقط در میان علاقه‌مندان به موسیقی شنیده نمی‌شد بلکه نماهنگ‌هایش به صورت مداوم بازنشر می‌شد، قطعاتش در مناسبت‌ها پخش می‌شد و حضورش در برنامه‌های رسمی و رسانه‌ای پررنگ بود. او در طول این سال‌ها جایگاه خودش را یافته بود و مسیر تازه‌ای را در تولید آثار پاپ با موضوع ملی میهنی و آیینی ایجاد کرده بود. آثاری مانند قلاده‌های طلا، زنان و بیداری اسلامی، حماسه بی‌تاب، مکر شیطان، پرواز و… .
اما مسیر حرفه‌ای همیشه هموار نیست. با گذشت زمان، حاشیه‌ها هم وارد شدند. برخی خبرها درباره حاشیه های مرتبط با او، واکنش‌های تند به همراه داشت و فضای رسانه‌ای تا حد زیادی نسبت به زمانی حساس شد. در کنار این حواشی، فاصله انتشار آثار جدید بیشتر شد و سکوتی چندساله شکل گرفت. سکوتی که باعث شد خیلی‌ها او را خواننده‌ای تمام شده به حساب بیاورند، خواننده‌ای که مانند بسیاری از خوانندگان دیگر صدایش شاید دیگر شنیده نخواهد شد.

بازگشت؛ ۲قطعه، یک شناسنامه
اما حالا پس از گذشت حدود ۶ سال، در روزهایی که گذشت دوباره نامش کنار دو قطعه تازه «تو بگو ایران» با شعر فائزه امجدیان و آهنگ ساز و خوانندگی حامد زمانی و تنظیم  بهنام کریمی و همچنین بازخوانی مناجات نامه «ربنا» مطرح شد. این دوگانه در واقع خلاصه همان مسیری است که حامد زمانی از ابتدا انتخاب کرده بود، ترکیبی از حماسه و معنویت.البته این بازگشت در فضایی اتفاق می‌افتد که نسبت به دهه ۹۰ از نظر تولید محتوا در حوزه موسیقی تغییر کرده است. امروز سلیقه‌ها متنوع‌تر شده، رقابت فشرده‌تر است و نسل تازه‌ای از خوانندگان وارد میدان شده‌اند. در چنین شرایطی، بازسازی جایگاه قبل، کار ساده‌ای نیست؛ اما او تا امروز نشان داده که همچنان بر همان مسیر استوار است؛ مسیری که سال ۹۱ در طبس جدی شد.صدایی که با «تحریم» شنیده شد، حالا با «تو بگو ایران» و «ربنا» دوباره به جریان افتاده است. این که این فصل تازه تا کجا ادامه پیدا کند، پاسخش را زمان خواهد داد.